Spuszczone oczy

Odbite olbrzymie oczy którym cały czas stawiam

Czoło stale się pomniejszające zaczynają pękać

Cienkie odnóża zaczynają wyrywać przezroczyste skrzydła

Stale się okaleczają nieposłusznym szkłem

Przyssany widzę coraz mniej kleję się do przeznaczenia

Oswojony uodparniany żywiony nowymi wrażeniami

Obrazy gdzieś gonią wciąż pozostają takie same

Ja się gdzieś tarzam pozornie odchodzę od stada

Pozuje do martwej natury i żyję w raz z nią

Łączy nas współodczuwanie sny tak samo owocne   

Oczy opuszczone jałowo patrzące

Nic już nie widzą ciągle zmęczone

Oglądają cierń marności odpadającego tułowia

jesień 2011